صفحه اصلی نقشه راه رویدادها تالار گفتگو نقشه سایت درباره ما گزارش ها English
     
 
 زلزله‌اي از جنس جاده‌هاي مرگ در ايران

 

mirtazapine with alcohol

mirtazapine and alcohol dogancoruh.com

dexamethason gebruik

dexamethason 4 mg spritze http://graviditetapotek.site/dexamethason-graviditet.asp dexamethason langtest

هر سال در ايران زلزله‌اي بزرگي با تلفات 23 تا 27 هزار کشته و ميانگين 250 هزار زخمي رخ مي‌دهد، زلزله اي نه از جنس لرزه بلکه از جنس برخورد، شکستن و واژگوني، در جمله اي کوتاه؛ زلزله‌اي از جنس تصادفات جاده‌اي.

به گزارش تسنيم، ايران در حوزه حمل و نقل يکي از بالاترين ميزان فوت و مجروحيت را در جهان دارد. در حاليکه در دنيا به ازاي هر 10 هزار خودرو حدود 9 نفر و در اتحاديه اروپا 13 نفر کشته مي‌شوند، اما در ايران به ازاي همان مقدار خودرو حدود 37 نفر جان مي‌دهند. اگر ميانگين 23 تا 27 هزار کشته در حوادث رانندگي در طول سال را همراه با ميانگين 250 هزار زخمي اين حوادث در نظر بگيريم، گويي هر سال در ايران يک زلزله بزرگ با اين مقدار کشته و زخمي اتفاق مي‌افتد. هم‌چنين تعداد تلفات جاده‌اي کشور در سال با تلفات يک جنگ تمام عيار برابري ‌مي‌کند. براي نمونه، آمار کشته‌ها در 7 ماه نخست سال 92 نزديک به 5،2 برابر تعداد سربازان کشته شده آمريکايي در جنگ عراق است.

در 7 ماهه اول سال 92 روزانه حدود 54 نفر در ايران بر اثر حوادث جاده‌اي جان خود را از دست دادند. طبق اعلام سازمان پزشکي قانوني در 7 ماهه اول 92 در حدود 11 هزار نفر بر اثر حوادث جاده‌اي فوت و 204 هزار و 741 نفر مصدوم شدند. يعني در همين زمان در هر ساعت نزديک به 5،2 نفر جان خود را از دست دادند!

وضعيت نامناسب حوادث جاده‌اي کشور ما باعث شده است بانک جهاني در بررسي و مطالعات خود، وضعيت حوادث جاده‌اي ايران را بحراني عنوان کند. بر اساس اعلام پژوهشکده بيمه مرکزي ايران، کشور ما از نظر تصادف‌هاي ناايمن رانندگي در بين 190 کشور جهان، رتبه 189 را به‌خود اختصاص داده و از اين جهت، تنها کشور سيرالئون در غرب قاره آفريقا است که وضعيت نامناسب‌تري نسبت به ايران دارد.

در مقايسه با برخي از کشورهاي آسيايي مي‌توان گفت ميزان تلفات تصادفات رانندگي در ايران 25 برابر ژاپن و 2 برابر ترکيه است. بر اساس همين آمار، ناامن‌ترين جاده‌هاي دنيا براي رانندگي و بدترين آمار در زمينه ميزان سوانح رانندگي در جهان متعلق به کشورهاي اريتره، مصر، ليبي، افغانستان، عراق، نيجر، آنگولا، امارات، گامبيا، ايران و موريتاني است و امن‌ترين جاده‌هاي دنيا براي رانندگي را کشورهاي سوئيس، سنگاپور، هلند، فنلاند، آلمان، نروژ و سوئد دارند.

بر اساس آمارهاي موجود، خودروهاي سبک و سنگين در ايران تا 100 برابر بيش‌تر از برخي کشورهاي دنيا با يکديگر برخورد مي‌کنند. به عنوان مثال در انگلستان با وجودي که تا سه برابر بيش‌تر از ايران خودرو وجود دارد، ميزان بروز تصادفات تا 32 برابر کم‌تر است. يعني مي‌توان گفت به نسبت خودروهاي موجود در ايران، حدود 100 برابر بيش‌تر از انگلستان تصادفات رانندگي رخ مي‌دهد.

در اين زمينه محمدرضا احدي رئيس گروه پژوهشکده حمل و نقل مرکز تحقيقات راه، مسکن و شهرسازي و دبير علمي چهارمين کنفرانس بين‌المللي حوادث رانندگي و جاده‌اي در رابطه با ايمني راه‌ها که در ايجاد حوادث رانندگي تأثير دارد،‌ اظهار مي‌کند: با تلاش مسئولان، فعالان و متخصصان در زمينه ايمني راه در يکي دو دهه گذشته فعاليت‌هاي پژوهشي و علمي مرتبط با ايمني جاده‌اي توسعه بسياري داشته است.

در اين مدت ايران با نهادهاي بين‌المللي مختلفي از جمله مجمع جهاني راه (پيارک)، بانک جهاني و سازمان بهداشت جهاني همکاري داشته است و متخصصان ما در عرصه‌هاي علمي مختلف از جمله همايش‌هاي بين‌المللي شرکت فعال داشتند. البته متأسفانه هنوز از ظرفيت‌هاي کامل انساني و منابع موجود براي توسعه ايمني راه استفاده مطلوب نشده است. دليل اين است که هنوز ايمني راه به اولويت اول در بحث حمل‌ و نقل جاده‌اي تبديل نشده و هنوز براي پياده‌سازي دقيق سيستم‌هاي نوين نياز به فعاليت است.

در اين راستا احمد شجاعي رئيس سازمان پزشکي قانوني کشور مي‌گويد: براي جلوگيري از تصادف‌هاي جاده‌اي در کشور بحث پيشگيري و مقررات پيشگيرانه بسيار موثر است و بايد به آن توجه شود. رانندگي شغلي است که فرد بايد به طور کامل بر آن تسلط داشته باشد، بتوانيد سريع تصميم بگيرد و از شرايط غير منتظره به نحو مطلوب استفاده کند تا حادثه‌اي رخ ندهد يا اگر هم حادثه‌اي رخ داد کم‌ترين خسارت را داشته باشد.

هزينه‌هاي اقتصادي و اجتماعي تصادفات

حوادث رانندگي علاوه بر زيان‌هاي بسيار اجتماعي، ضررهاي اقتصادي بي‌شماري نيز دارد. طبق آمارها روزانه 32 ميليارد تومان ضرر اقتصادي ناشي از تصادفات را متحمل مي‌شويم. مرکز پژوهش‌هاي مجلس شوراي اسلامي در آخرين گزارش خود از تصادف‌هاي جاده‌اي برآورد کرده است، هزينه‌هاي اقتصادي و اجتماعي تصادفات رانندگي حدود 8 درصد توليد ناخالص داخلي است. هزينه مورد نظر در سال 1390 در حدود 51 هزار و 910 ميليارد تومان است.

به اين اعداد و ارقام اضافه کنيم؛ هزينه درماني سالانه 11 هزار ميليارد ريالي افرادي که بر اثر تصادف مصدوم شدند و هزينه 180 ميليون توماني هر فرد کشته شده در تصادفات و هزينه 280 ميليون توماني هر معلول بر اثر تصادف‌هاي جاده‌اي. بر همين اساس اگر بخواهيم هزينه حوادث رانندگي در سال 1390 را تخمين بزنيم نزديک به 51 هزار و 910 ميليارد تومان مي‌شود.

اگر بخواهيم به نوعي براي روشن شدن ابعاد موضوع اين هزينه را با ديگر هزينه‌هاي ساخت و ساز در کشور مقايسه کنيم، بايد گفت با اين پول مي‌توان 78 مدرسه ساخت که در مجموع 1009 کلاس درس دارند. همچنين با اين پول مي‌توان به بيش از 800 هزار زوج جوان تسهيلات ازدواج داد.

در اين زمينه علي نادران معاون پژوهشي مرکز تحقيقات ايمني کاربردي حمل و نقل جاده‌اي دانشگاه علم و صنعت در رابطه با راهکارهاي کاهش تصادف‌ها عنوان مي‌کند: واقعيت عمومي اين است که همه چيز به انسان‌ها مربوط است. يعني اگر مردم به اين درک برسند که خودروي‌شان ايمن نيست بايد در رانندگي احتياط کنند يا اگر احساس کردند جاده‌‌اي ايمن نيست بايد به گونه‌اي رانندگي کنند که احتمال به وجود آمدن تصادفات کاهش يابد. اگر مردم نگاهي جدي به اين موضوع داشته باشند و بدانند که تصادف براي همه اتفاق مي‌افتد بدون شک بهتر عمل خواهند کرد. همان‌طور که از معني تصادف بر مي‌آيد، اتفاقي است که نمي‌توان آن را پيش‌بيني کرد و در صورت بي‌احتياطي هر لحظه ممکن است، رخ بدهد.

من به اين موضوع اعتقاد ندارم که خودروي ايمن، احتمال تصادفات جاده‌اي و رانندگي را به صفر مي‌رساند. در تمام دنيا چنين اتفاق‌هايي مي‌افتد حتي در کشور‌هايي که خودرو‌هاي ايمن دارند و جاده‌هاي ايمن طراحي کردند.

در اين راستا سردار محمدرضا مهماندار معاون عمليات ترافيک پليس راهور ناجا و از اعضاي شوراي سياست‌گذاري چهارمين کنفرانس بين‌المللي حوادث رانندگي و جاده‌اي مي‌گويد: در مجموع علل حوادث رانندگي و جاده‌اي به 3 عامل بر مي‌گردد که به عنوان عوامل وقوع حوادث به حساب مي‌آيند. انسان، راه و وسيله نقليه اين 3 عامل هستند. مهم‌ترين عامل تأثيرگذار در ايجاد حوادث رانندگي و جاده‌اي که در تحقيقات مختلف به آن پرداخته شده، عامل انساني است که درصد بالايي از تصادفات به اين عامل برمي‌گردد.

اين در حالي است که عوامل ايجاد تصادفات رانندگي و جاده‌اي همان‌طور که مي‌توانند شرايط را بهبود ببخشند، از طرف ديگر مي‌توانند باعث تشديد خسارات شوند و خطر را افزايش دهند. براي نمونه، اگر انسان خطا کند، يک راه ايمن مي‌تواند خسارت وارده و به ويژه خطرات جسمي را کاهش دهد. خلاف اين امر نيز مي‌تواند اتفاق بيفتد. گاهي ممکن است وسيله نقليه يا راه، ايمن نباشد که در اين حالت، هوشياري راننده و عامل انساني مي‌تواند احتمال بروز تصادفات را کاهش دهد.

در نتيجه بايد ابزار لازم در ايمني راه و وسيله نقليه بيش‌تر مورد استفاده قرار بگيرد و در راستاي پوشش خطاي انساني باشد، اما از آن طرف نبايد از تأثير آموزش و فرهنگ‌سازي در عامل انساني غافل شد.

جاده‌هاي ايران نيازمند ساخت و ساز جدي است

بر اساس نظر کارشناسان به طور کلي هر تصادفي که صورت مي‌گيرد بر اثر 4 عامل انسان، جاده، وسيله نقليه و محيط صورت مي‌گيرد. جاده‌ها و راه‌هاي کشور ما در بسياري از مناطق کشور به خصوص در مناطق کويري، جنگلي و کوهستاني با ايرادهاي بسيار جدي ساختاري مواجهند که برخي از  اين مشکلات اصلاح‌پذير نيست و نيازمند تغيير زير ساخت‌ها است. در حالي که بايد بدانيم جزاي يک اشتباه رانندگي مرگ نيست و جاده بايد فرصت جبران اشتباه را به راننده بدهد.

بر اساس آمار، بررسي ميزان عوامل تاثيرگذار در تصادف‌هاي کشور، 52 درصد انسان،30 درصد مشکلات جاده‌ِاي و13 درصد نقص فني خودروها در تصادف‌هاي رانندگي نقش دارند.
بر اساس تحقيقات به عمل آمده توسط کارشناسان اداره راهور پليس راهنمايي و رانندگي در سال 93 نزديک به 156 هزار تصادف در جاده‌هاي کشور ثبت شده که 54 هزار مورد تصادف که نزديک به يک سوم کل تصادفات را تشکيل مي‌دهد مربوط به عوامل ناشي از مشکلات مربوط به جاده‌ها بوده است.

در اين ميان حدود 81 هزار تصادف که نزديک به نيمي از کل تصادفات جاده‌اي سال 93 را شامل مي‌شود ناشي از اشتباهات انساني بوده است.

کارشناسان معتقدند که وضعيت هندسي جاده‌ها يکي از اصلي‌ترين عوامل تصادفات جاده‌اي است و رسيدگي به اين موضوع خارج از کنترل پليس و در حوزه اختيارات و فعاليت‌هاي وزارت راه است.

يکي ديگر از مشکلات جاده‌اي در کشور ما مربوط به مشکلات جاده‌هاي روستايي است. به اين مفهوم که بيش‌تر جاده‌هاي فرعي روستايي نيازمند تسطيح و شن‌پاشي است و راه‌هاي اصلي روستايي نيازمند عمليات بهسازي و آسفالت است. متاسفانه جاده‌هاي بخش قابل‌توجهي از راه‌هاي روستايي و حتي برخي از شهرهاي کوچک کشور نامناسب و دسترسي به آنها بر اثر تغييراتي محيطي و آب و هوايي از جمله بارندگي، سرما، توفان و باد شديد يا مه‌گرفتگي امکان‌پذير نيست. به گونه‌اي که در فصل‌هاي مختلف سال ارتباط اين مناطق با جاده‌ها و شهرهاي بزرگ کشور قطع مي‌شود و افراد در حال تردد در اين جاده‌ها در راه مي‌مانند.

مشکل بزرگ ديگر وجود مشکل در روشنايي جاده‌ها است. کمبود يا نبود علايم رانندگي و شب‌نما نبودن بسياري از آنها، نبود يا وجود اشکال در گارد ريل و استفاده نکردن از گارد ريل فنري، نبود امکانات جدا کننده مسيرهاي رفت و برگشت در تعدادي از جاده‌هاي کشور و مشکلات آسفالت و آب گرفتگي از جمله مشکلاتي است که موجب نا امن شدن جاده‌هاي کشور مي‌َشود.

بر اساس اعلام عباس آخوندي وزير راه و شهرسازي، طي 10 سال گذشته سرمايه‌گذاري بسيار کمي در بخش نگهداري جاده‌ها کشور انجام شده است. به همين خاطر امروز بيش از 40 درصد از جاده‌هاي کشور در وضعيت نامناسبي قرار دارند و براي روکش آسفالت آنها به طور يک‌جا، هزاران ميليارد تومان بودجه لازم است.

البته وزارت راه در اين زمينه در سال 93 اقدام‌هاي مناسبي انجام داده و ميزان روکش آسفالت در سال گذشته بيش از 100 درصد افزايش داشته است. در زمينه روشنايي جاده‌ها نيز، بر اساس قانون مصوب تنها روشنايي تونل‌ها و گردنه‌هاي مه‌گير بايد از سوي وزارت راه تامين شود و باقي مسير بايد توسط نور خودروها صورت بگيرد.

به گفته وزير راه نخستين اولويت وزارت راه، گسترش ITS به منظور مديريت راه‌هاي کشور بود که با توجه به قرارداد نصب 1880 دوربين نظارتي در ابتداي سال پس از گذشت دو سال و نيم، هر 20 کيلومتر از راه‌هاي شرياني کشور که 75 درصد ترافيک کشور را به خود اختصاص مي‌دهند، به اين سيستم مجهز خواهد شد. بهسازي و روکش آسفالت جاده‌ها در رفع نقاط حادثه‌خيز اولويت دوم وزارت راه است که بر اين اساس، سال گذشته، 10 ميليون تن آسفالت ريخته شد و قرار است اين ميزان در سال 94 به 15 ميليون تن افزايش پيدا کند.

براي تکميل شبکه راه‌هاي کشور حدود 20 هزار کيلومتر راه مورد نياز است. به طور متوسط براي ساخت هر متر راه اصلي يک ميليون تومان، هر متر بزرگراه 2 ميليون تومان و هر متر آزادراه 3 ميليون تومان هزينه مي‌شود. با 51 هزار و 910 ميليارد تومان مي‌توان حدود 26 هزار کيلومتر بزرگراه ساخت.

تجربه کشورهاي موفقي از جمله سوئد نشان مي‌دهد که اگر مي‌خواهيم در کاهش تصادفات ترافيکي موفق باشيم بايد سرعت ارتقاي ايمني راه و خودرو به طور هم‌زمان و با يک سرعت افزايش پيدا کند.

راهکارهاي پيشگيري و کاهش تصادفات؛ اطلاع‌رساني، آموزش و فرهنگ‌سازي

در اين راستا بان کي مون دبير کل سازمان ملل متحد سال‌هاي 2011 تا 2020 را دهه اقدام براي ايمني جاده‌ها به منظور نجات جان پنج ميليون نفر در جهان عنوان کرده است که در طول سال بر اثر تصادف‌ها و حوادث رانندگي کشته مي‌شوند. با توجه به تاکيد دبير کل سازمان ملل کشورهاي مختلف جهان موظف هستند با بررسي دقيق علت تصادف‌هاي جاده‌اي و بررسي ميزان تاثيرگذاري راننده، جاده، وسيله نقليه و محيط شرايط را به دقت بررسي کنند و با افزايش استانداردهاي موجود، شرايط افزايش سلامت ساکنان زمين را فراهم بياورند.

در اين زمينه احدي دبير علمي چهارمين کنفرانس بين‌المللي حوادث رانندگي و جاده‌اي با اشاره به جايگاه کنفرانس‌ها و همايش‌ها در حوزه حوادث افزود: برپايي همايش‌هايي مانند چهارمين کنفرانس بين‌المللي حوادث رانندگي و جاده‌اي به‌عنوان يکي از اقدامات اساسي در حوزه انتقال دانش است که به عنوان يکي از لازمه‌هاي مديريت ايمني به شمار مي‌رود.
شايد نتوان تحليل دقيقي از اثربخشي چنين اقدامي به عمل آورد، ولي آنچه بديهي است، تلاش در جهت پوشش کامل کنفرانس بر تمامي مسايل، توان و پتانسيل کاربرد تصميمات و روش‌هاي نوين را افزايش خواهد داد.

همچنين شجاعي رئيس سازمان پزشکي قانوني در رابطه با بهترين شيوه فرهنگ‌سازي براي پيشگيري از تصادف‌ها تصريح کرد: بايد تبليغات مناسب و موثر و يادآوري‌هاي متداول و منظمي از طريق رسانه‌ها انجام شود. در مسير تردد وسايل نقليه ‌تراکت‌هايي نصب شود تا رانندگان را به رعايت ضوابط فراخواند. در صورت بروز تخلف از سوي رانندگان براي آن‌ها دوره‌هاي آموزشي برگزار شود و اين گروه موظف به حضور در کلاس‌ها شوند. در اين حوزه برگزاري همايش‌ و کنفرانس‌ هم موثر است و مي‌توان در اين برنامه‌ها موضوعات را علمي، تخصصي و جامع مورد بررسي قرار داد تا نتايج آن راهنمايي براي دستگاه‌هاي اجرايي،‌ پليس و وزارت راه و تمام راننده‌ها باشد.

در اين راستا نادران عضو کارگروه «مدل‌هاي پيش‌بيني و ارزيابي شاخص‌هاي ايمني» چهارمين کنفرانس بين‌المللي حوادث رانندگي و جاده‌اي با اشاره به برگزاري همايش و کنفرانس‌هاي مختلف در زمينه پيشگيري از حوادث گفت: وقتي ما کنفرانسي را برگزار مي‌کنيم دو گونه نگاه مطرح مي‌شود. اول بحث اطلاع‌رساني عمومي به جامعه و عموم مردم است به گونه‌اي که همه از آگاهي لازم برخوردار باشند و بدانند بحث حوادث، بحثي مهم به حساب مي‌آيد که به لحاظ علمي و سياست‌گذاري مورد توجه قرار گرفته است.

نگاه بعد نگاه تخصصي است که در جامعه حرفه‌اي و فعالان به وجود مي‌آيد. اين نگاه به موضوع راهبرد‌ها و راهکار‌هايي مي‌پردازد که عملياتي خواهد بود. اين راهکار‌ها به متخصصان اين اجازه را مي‌دهد که به صورت کاربردي‌تر از دانش خود در ارائه راه‌حل براي برطرف کردن مشکلات استفاده کنند. از آنجا که در بحث ايمني، آيين‌نامه‌ها، ضوابط و دستور‌ العمل‌هاي مدوني وجود ندارد، کنفرانس‌هايي مانند حوادث رانندگي و جاده‌اي مي‌تواند کمک‌رسان باشد. بدون شک زماني که تجارب مفيد منتقل شود، مي‌توانيم به صدور بيانيه نزديک‌تر شويم.
 

 

1394/04/09

لینک ها
 




آخرین تاریخ بروزرسانی ۱۳۹۷/۵/۲
كليه حقوق اين سايت متعلق به پروژه سامانه ارتباطات هوشمند خودرویی است